'Ich bin ein Profi'

met Vriwa naar Berlijn

 

Vriwa, de organisatie die vorig jaar zo'n geslaagd opheffingsfeest organiseerde, had nog niet eerder zo'n geslaagde reis georganiseerd als de trip naar Berlijn, afgelopen weekeinde. Hier een korte foto-impressie. Deze foto, van Asing met het door Eva's broer gemaakte Vriwa-bord, heeft Truus overigens pas op de terugreis gemaakt, maar vooruit.

 

 

 

Twee Nielsen, hiernaast, in een Spaans restaurant met mozaiekmuur, waar de doorzetters op de avond van aankomst belandden.

Op de eerste dag was de ochtend in principe vrij, zo is Vriwa dan ook wel weer, maar toch stiefelde de hele groep naar de Kaiser Wilhelm Gedaechtniskirche. Waar ook nog een Nederlands koor optrad. En Niels goed uitkwam tegen de gebrandschilderde ramen. (Foto Truus Duisterwinkel)
De architectuur van Berlijn viel erg in de smaak, een hoop mensen kijken op deze foto althans omhoog.

(Foto Sybe van der Meulen)

En waar ze hier naar kijken, weet ik niet., maar de lens is er beslagen van geraakt.

(Foto Erwin Boers)

(Foto Jaap Hellinga) Via een soort hippie-kraakpand met goed roestende Ids Willemsma/Autonomenkunst tippelde alles naar...
... Checkpoint Charlie.
Waar een toneelschoolknaap als soldaat verkleed met een Amerikaanse vlag zwaait en er geld voor wil hebben als je hem fotografeert. Desnoods loopt hij je na tot in het koffiehuis.

(Foto Truus Duisterwinkel)

 

In het koffiehuis betaalde Niels W. hem niet. ,,Ich bin ein Profi'', verklaarde hij. (Foto Truus Duisterwinkel)

 

Bij dat alles werd de inwendige mens niet vergeten. Dit is bij U-Bhf Gesundbrunnen, waar volop McDonald, Subway en pizzapunten te koop waren. 

(Foto Sybe van der Meulen)

 

's Middags was er de rondleiding door een schuilkelder bij U-Bahnhof Gesundbrunnen. De rondleiding zat zo vol Discovery-achtige weetjes dat het menigeen al snel duizelde. Zo weten we nu voor altijd, waarom zwaailichten blauw zijn, en hoe buitenlanders zich Duitsers voorstelden voor de tijd dat Hitler aan de macht kwam.

Ook hoorden we dat het Finse koningshuis een vlag voert met een hakenkruis erin. Toen we openlijk betwijfelden of Finland wel een koningshuis heeft, werd de rondleidster een beetje kribbig.

 

 

Dit, geloof het of niet, is het silhouet van Niels Rigter, met behulp van een elektronenflitser en een zaklantaarntje getekend op een bunkerwand, die in de jaren veertig met lichtgevende verf was ingesmeerd.

 

 

 

Er mocht niet veel van de rondleidster, maar in het Lazarett konden we een groepsfoto maken. Ze staat er zelf ook op.

Hoewel, 'ze'... Na afloop werd er druk geredetwist over de vraag, of deze Christel Focken voorheen een man is geweest of niet. 

Op haar eigen website over een andere bunker heeft ze deze foto van haarzelf gezet.

 Uiteindelijk is er over gestemd. Ik weet de uitslag niet meer. Sybe (hier buiten het metrostation rokend, op de foto gezet door Truus Duisterwinkel) had een theorie die met de kleur van haar nagellak samenhing, en bewees dat ze een echte vrouw was.

 

 Een coordinatiemoment. Welk dit was, weet ik niet meer, want er waren er vele. (Foto Erwin Boers)

 

Teake heeft tussendoor nog een ontmoeting gehad met een oude liefde, die Agnes heet, ook uit Franeker komt en al jaren taxichauffeur is in Berlijn. Truus, die deze foto maakte, reed met ze mee.

 

 

Woeste taferelen (Foto Erwin Boers).

 

Na het avondeten in een Russisch restaurant was er een nogal uitzinnig cafebezoek, waarover we niks op het net zullen zetten. Had u er maar bij moeten zijn. Wel verdween een lid van het gezelschap de hele nacht.

 

Rechts Peter Ensikat, een vriend van Kirsten, die als echte intellectueel onverstoorbaar in discussie bleef met alle collega's, hoe luidruchtig die ook waren. (Foto Truus Duisterwinkel)

 

Een goed gesprek (Foto Erwin Boers)

 

In hetzelfde cafe. (Foto Truus Duisterwinkel)

 

Teake keerde vrolijk naar het hotel terug met een bos bloemen, die hij op de een of andere manier had bemachtigd. (Foto Erwin Boers)

 

Zaterdag was winkeldag. Hier tonen de modieuste drie van het gezelschap hun aanschaf, in de Wintergarten van het Kaufhaus des Westens.

 

 

Ook het voormalige bestuur van Vriwa - opgeheven, maar levendig als nooit tevoren - vermaakte zich uitstekend, onder meer in het tot diepe overpeinzingen stemmende monument voor de Holocaust.

 

(Foto Jaap Hellinga)

 

Ruimte voor educatie was er ook, want onze Internationalen Journalistengruppe bracht een officieel bezoek aan de Reichstag, met gids en al. We moesten er om vijf voor drie zijn, en dat lukte drie van ons. De rest kwam wat later binnendruppelen, wat Herr Doktor Roeland Wirtz (geloof ik) niet echt prettig vond.

 

 

Maar herr doktor draaide bij en wilde aan het eind van de rondleiding best een groepsfoto van ons maken, met de Duitse adelaar (ook wel ,,die Fette Henne'' genoemd) op de achtergrond.

 

De avond was voor een bezoek aan een Ballhaus, een Ossi-dansgelegenheid waar je ook een kleinigheid kunt eten en vooral ook heel veel drinken. Ze draaien van alles door elkaar, van lottoballetjesmuziek tot Tom Jones, en nadat Teake het ijs brak door met onze gastvrouw Bastienne te dansen, waren de Nederlandse gasten niet meer van de vloer te branden.

 

 

Pier Abe deed zijn haar los, Niels deed sociaal werk op de dansvloer, Jaap beleefde een echte dansschoolromance. De dj zette speciaal Tulpen uit Amsterdam voor de Nederlanders op, en de kellner bracht sekt van het huis.

 

 


Let op de mooie glitterversiering en de gekleurde tl-buizen.

 

 

Meer Ballhaus, van Sybe van der Meulen.

 

 

 

Truus heeft met haar toestel acht filmpjes gemaakt in het Ballhaus. Op de afbeeldingen klikken en als het goed is spelen ze vanzelf af. 

 


 

Moegedanst keerden de redacteuren terug naar het hotel. In de Stadbahn vond Jaap een blad met een foto van Alice Cooper, maar zelfs dat was niet eng genoeg om sommige reizigers wakker te houden.

De zondag was voor de terugreis, na een verblijf in Berlijn dat uit louter hoogtepunten bestond. De bunker werd het hoogst gewaardeerd, het Ballhaus kwam daar pal achteraan. Over het vele cafebezoek (in dit verslag zijn er een paar overgeslagen) werd verschillend gedacht, vooral 's morgens bij het ontbijt.

Uit de commentaren: ,,Dit was geloof ik wel mijn leukste groepsreis'', en ,,Wel de voordelen van je collega's en niet de nadelen!''

Hier Jaap op de foto, met het speciale Vriwa-bord.

 

Moegespeeld en uitbekeken gingen de reizigers tevreden huiswaarts, met de comfortabele Deutsche Bahn.

(Foto Jaap Hellinga)

(Ook foto Jaap Hellinga), met Erwin ,,Ik heb heerlijk geslapen hoor'' Boers.
Op het station van Hengelo werden de organisatoren verrast met een beertje van chocolade, zodat het hen even te machtig werd. (Foto Truus)

Ging er iets mis? Amper, eigenlijk. Afgezien van de ene reiziger die een nacht zoek is geweest, en die andere die op de valreep zowat haar paspoort vergat.

Leve Vriwa!